به امید بهار

به خودم می اندیشم

درختی را می یابم که در تابستان

ساخه هایش را ناجوانمردانه و زود هنگام

از بیخ و بن بریده اند

واینک در زمستان معلوم نیست

که از جور زمان خشکیده است

یا با بهار دوباره جوانه خواهد زد

به ناچار چشم انتظر بهارم